29 بهمن، روز عشق ايراني

چند ساليه حوالي 25 بهمن ماه ( 14 فوريه) كه مي شه، هياهو و هيجان رو تو
خيابون ها مي بينيم . مغازه ها ازاجناس كادويي لوكس و فانتزي غلغله مي
شوند . همه جا اسم ولنتاينه .حالا ببينيم اين ولنتاين از كجا اومده:
" در قرن سوم ميلادي كه مطابق مي شود با اوايل امپراتوري ساساني در ايران،
در روم باستان فرمانروايي بوده به نام كلوديوس دوم. كلوديوس عقايد عجيبي
داشته. از جمله اين كه سربازي خوب خواهد جنگيد كه مجرد باشه(!). از اين رو
ازدواج را براي سربازان امپراتوري روم غدقن مي كنه.
كلوديوس به قدري بي رحم و فرمانش به قدري قاطع بودكه هيچ كس جرأت كمك
به ازدواج سربازان رو نداشت. اما كشيشي به نام والنتيوس (والنتاين ) مخفيانه
عقد سربازان رومي را با دختران محبوبشان جاري مي كرد. كلوديوس دوم از اين
جريان خبردار مي شه و دستور مي ده كه والنتاين را به زندان بندازند و سرانجام
كشيش به جرم جاري كردن عقد عشاق، با قلبي عاشق اعدام مي شه .
بنابراين او را به عنوان فدايي راه عشق مي دونند و از آن زمان نهاد و سمبلي مي
شه براي عشق!اما كمتر كسيه كه بدونه در ايران باستان ، نه مثل رومي ها از
سه قرن بعد از ميلاد، كه از بيست قرن قبل از ميلاد، روزي موسوم به روز عشق
بوده!جالبه كه بدونيد اين روز در تقويم جديد ايراني دقيقا مصادفه با 29 بهمن،
يعني فقط 4 روز بعد از والنتاين فرنگي !اين روز "سپندارمذگان" يا "اسفندارمذگان"
نام داشته. فلسفه ي بزرگداشت اين روز به عنوان "روز عشق " به اين صورت
بوده كه در ايران باستان هرماه را سي روز حساب مي كردند و علاوه بر اينكه
ماه ها اسم داشتند، هر كدوم از روزهاي ماه هم يك نام داشتند. مثلا روز اول، "روز
اهورامزدا"، روز دوم ، "روز بهمن" (سلامت، انديشه ) كه اولين صفت خداونده. روز
سوم، "ارديبهشت" يعني راستي و پاكي كه باز از صفات خداوند است . روز چهارم
"شهريور"يعني شاهي و فرمانروايي آرماني، كه خاص خداوند است و روز پنجم،
"سپندارمذ" بوده. سپندارمذ لقب ملي زمين است. يعني گستراننده، مقدس،
فروتن. زمين نماد عشقه؛ چون با فروتني، تواضع و گذشت به همه عشق مي
ورزه. زشت و زيبا رو به يك چشم نگاه مي كنه و همه را چون مادري در دامان پر
مهر خودش امان مي ده. به همين دليل در ايران باستان، اسپندارمذگان را به
عنوان نماد عشق مي پنداشتند. در هر ماه، يك بار، نام روز و ماه يكي
مي شده. كه در همان روز كه نامش با نام ماه مقارن مي شد، جشني ترتيب
مي دادند متناسب با نام آن روز و ماه. مثلا شانزدهمين روز هر ماه مهر نام داشت
كه در ماه مهر، "مهرگان" لقب مي گرفت. همين طور روز پنجم هر ماه سپندارمذ يا
اسفندارمذ نام داشت، جشني با همين عنوان مي گرفتند.
سپندارمذگان جشن زمين و گراميداشت عشق است كه هردو در كنار هم معنا
پيدا مي كردند. در اين روز زن ان به شوهران خود با محبت هديه مي دادند. مردان
هم زنان و دختران را بر تخت شاهي نشانده
به آنها هديه داده و از آنها اطاعت مي كردند. ملت ايران از جمله ملت هاييه كه
زندگي اش با جشن و شادماني پيوند فراواني داشته. به مناسبت هاي گوناگون
جشن مي گرفتند و با سرور و شادماني روزگار مي گذرانده اند. اين جشن ها
نشان دهنده ي فرهنگ، نحوه ي زندگي، خلق و خوي، فلسفه ي حيات و كلا
جهان بيني ايرانيان باستان است. از آنجايي كه ما با فرهنگ باستاني خود كمتر
آشناييم، شكوه و زيبايي اين فرهنگ با ما بيگانه شده.
به 29 بهمن (سپندارمذگان ايران باستان) (valentine) شايد هنوز دير نشده باشد
كه روز عشق را از 25 بهمن منتقل كنيم.
+ نويسنده حسن يكتاپرست در جمعه 26 بهمن1386 و ساعت
18:5 |